త్యాగి
- M K Kumar
- Jul 7, 2025
- 8 min read
Thyagi - New Telugu Story Written By - M K Kumar
Published In manatelugukathalu.com On 07/07/2025
త్యాగి - తెలుగు కథ
రచన: ఎం. కె. కుమార్
ఛత్తీస్గఢ్లోని అబూజ్మాడ్ అటవీ ప్రాంతంలో, తెల్లవారుజామున చిక్కటి పొగమంచులో ఓ విషాద గాథ ఆవిష్కృతమైంది.
అడవికి రాజుగా, ప్రజల పక్షపాతిగా పేరుగాంచిన 70 ఏళ్ల యోధుడు కేశవ, అనారోగ్యంతో చివరి దశలో ఉన్నాడు.
గత ఆరు నెలలుగా తీవ్ర అస్వస్థతతో మంచానికే పరిమితమైన అతని బలహీన శరీరం, ఒకప్పుడు అతనిలో నిండిన ధైర్యాన్ని, స్థైర్యాన్ని గుర్తుచేస్తోంది.
గ్రామాన్ని చుట్టుముట్టిన పోలీసులు, కేశవను పట్టుకునేందుకు ప్రతి ఇంటిని జల్లెడ పట్టారు. ఆ చిన్న గుడిసెలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, మంచంపై పడి ఉన్న కేశవను చూసి షాక్కు గురయ్యారు.
అతని బలహీన శరీరం, కానీ మెరుస్తున్న కళ్ళు తప్ప మరేదీ కదలిక లేదు.
"కేశవ! లే!" ఒక పోలీస్ అధికారి గట్టిగా అరిచాడు.
కేశవ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు. అతని కళ్ళల్లో నిస్సత్తువతో పాటు ఒక అంతులేని శాంతం.
"నేనెక్కడ లేవగలను? మీరే చూస్తున్నారు కదా, నా పరిస్థితి," బలహీనమైన గొంతుతో అన్నాడు.
"ఆటలు ఆడకు! నిన్ను పట్టుకోవడానికి ఎంత మంది ప్రాణాలు పణంగా పెట్టామో తెలుసా? లే!" అధికారి మరింత కోపంగా అన్నాడు.
పోలీసులు అతన్ని బలవంతంగా మంచంపై నుంచి లేపారు. కేశవలో శక్తి లేదు. అతన్ని గుడిసెలోంచి బయటికి లాగి, అడవి మధ్యలో ఉన్న ఒక చెట్టు కింద పడేసి చుట్టుముట్టారు.
అధికారి అతని ముందుకు వచ్చి ముఖాన్ని దగ్గరగా చూశాడు.
"మేము నిన్ను ఆసుపత్రికి తీసుకువెళ్తాం అనుకుంటున్నావా? లేదు. నీకు తెలుసు కదా, నీ ఆరోగ్యం ఎంత బాలేదో. నీకు కావాల్సినవన్నీ ఇస్తాం. కానీ ముందు నువ్వు మాకు కావాల్సినవి చెప్పాలి."
కేశవ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని మనసులో, తాను నమ్మిన ఆశయాలు, ప్రజల బతుకులు మెరిశాయి.
"ఏమి కావాలి మీకు?" కేశవ బలహీనంగా అడిగాడు.
"నీ సహచరులు ఎక్కడ? మీ రహస్య స్థావరాలు ఎక్కడ? మీకు డబ్బులు ఎక్కడ నిధిలా వస్తాయి? మీ తదుపరి ప్రణాళిక ఏమిటి? అన్నీ మాకు కావాలి!" అధికారి గర్జించాడు.
కేశవ పెదవులపై చిన్న నవ్వు మెరిసింది. "నా ఆఖరి శ్వాస వరకు, నా నోటి వెంట ఏ పేరూ బయటికి రాదు," అన్నాడు కేశవ.
అతని గొంతులో వణుకు ఉన్నా, మాటల్లో దృఢత్వం ఉంది.
"నువ్వు మాకు సహకరించకపోతే, నీకు ఏం జరుగుతుందో తెలుసా?" అధికారి బెదిరించాడు.
"తెలుసు. చావు. అది నాకు కొత్త కాదు," ప్రశాంతంగా అన్నాడు కేశవ.
పోలీసులు సహనం కోల్పోయారు. వాళ్ళు అతన్ని తీవ్రంగా చిత్రహింసలు పెట్టడం మొదలుపెట్టారు. అతని బలహీనమైన శరీరంపై దెబ్బల వర్షం కురిసింది.
కేశవకు నొప్పి తెలుస్తోంది. అతని ప్రతి నరం అరుస్తోంది. కానీ అతని దృఢత్వం చెక్కుచెదరలేదు.
అతని కళ్ళల్లో ఒక స్థిరమైన, దూరదృష్టి ఉంది. ఆ కళ్ళలో, తాను కలలు కన్న సమాజం, తాను విముక్తి చేయాలనుకున్న ప్రజల ముఖాలు మెరిశాయి.
"చెప్పు, కేశవ! నువ్వు ఎందుకు ఈ పోరాటం మొదలుపెట్టావు? నీకేం సాధించాలని అనుకున్నావు?" ఒక పోలీస్ అధికారి అడిగాడు, అతని గొంతులో అకస్మాత్తుగా ఒక విధమైన ఆసక్తి కనిపించింది.
కేశవ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు. "అన్యాయం. అసమానత. ఆకలి. ఇవే నన్ను అడవిలోకి నడిపించాయి," బలహీనంగా అన్నాడు.
"నేను నా ప్రజలు స్వేచ్ఛగా, సమానంగా బతకాలని కలలు కన్నాను. నేను కుటుంబాన్ని వదిలాను. ఈ అడవిని నా ఇల్లుగా మార్చుకున్నాను. కేవలం ప్రజల కోసం."
అతను మాట్లాడడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, అతని శరీరం వణికింది. నొప్పి అతని శ్వాసను తీసేసుకుంటున్నట్టుంది. కానీ అతని కళ్ళల్లోని నిప్పు మాత్రం చల్లారలేదు.
"మీరు నన్ను చంపవచ్చు. నా శరీరాన్ని నాశనం చేయవచ్చు. కానీ నా ఆశయాన్ని కాదు. నా కలలను కాదు. నా రక్తం నుంచి వందల కేశవలు పుడతారు. అప్పుడు ఏం చేస్తారు?" కేశవ తన ఆఖరి శక్తిని కూడదీసుకుని అన్నాడు.
అబద్ధాల అడవిలో అంతిమ పోరాటం ముగిసింది. కేశవ, ప్రజల కోసం కలలు కన్న యోధుడు, సమాజ మార్పు కోసం ప్రాణాలొడ్డిన వీరుడు, మే 21, 2025న ఛత్తీస్గఢ్లోని అబూజ్మాడ్ అడవుల్లో ‘ఆపరేషన్ కగర్/బ్లాక్ ఫారెస్ట్’ పేరుతో సాగిన నరమేధంలో నేలకొరిగాడు.
27 మంది గెరిల్లాలు నేలకొరిగిన ఆ భీకర పోరులో, ఒకానొక బలమైన స్తంభం కుప్పకూలింది. అతని శరీరం రక్తపు మడుగులో నిశ్చలంగా పడి ఉంది.
కానీ అతని ఆశయాలు, అతని సిద్ధాంతాలు, ఆ అడవి నిండా రెపరెపలాడుతున్నాయి.
కేశవ ఒక సాధారణ యువకుడు. బయటి ప్రపంచంలో అతనికి సౌకర్యవంతమైన జీవితం ఉంది, అతనికి ఇష్టమైనవన్నీ ఉన్నాయి. కానీ అతను వాటిని వదిలేసి, చీకటి అడవుల వెంట నడిచాడు.
ఎందుకు? సమాజాన్ని మార్చాలని! దోపిడీ లేని, పీడన లేని, అందరూ సమానంగా బతికే ఒక సామ్యవాద సమాజాన్ని నిర్మించాలని.
ఆ కలతోనే అతను అడవిని తన ఇంటిగా మార్చుకున్నాడు. తుపాకీని తన ఆయుధంగా మలచుకున్నాడు.
రోజులు, నెలలు, సంవత్సరాలు. అడవి అతని జీవితమైంది. సహచరులు కుటుంబమయ్యారు.
ప్రతి ఉదయం, సాయంత్రం, తుపాకీ మోతలు, అలసట, ఆకలి. జ్వరం, జబ్బులు. కానీ అతని కళ్ళల్లో ఒక ఆశయం, గుండెలో ఒక ఆలోచన. పేద ప్రజల కన్నీళ్లు, వారి ఆకలి కేకలు అతన్ని నిద్రపోనివ్వలేదు.
తన ప్రజల కోసం అతను ప్రతి గుండె చప్పుడులో పోరాటాన్ని విన్నాడు.
ఆఖరి పోరాటం. అబూజ్మాడ్ అడవులు నిప్పుల కుంపటయ్యాయి. బుల్లెట్ల వర్షం, బాంబుల మోతలు. తోటి కామ్రేడ్లు ఒకరి తర్వాత ఒకరు నేలకొరిగారు.
కేశవ కళ్ళు నెమ్మదిగా తెరిచాడు. అతని కళ్ళల్లో అలసట, కానీ ఒక నిశ్చలమైన ఆత్మవిశ్వాసం. పెదవులపై చిన్న నవ్వు.
కేశవ: "నా పోరాటం ముగిసింది అంటావా? నా శరీరం మాత్రమే ముగిసింది. నా ఆశయం కాదు."
కేశవ: "డబ్బు? జీవితం? మీరు నాకు ఏమి ఇవ్వగలరు? నేను వదిలేసిన జీవితం కంటే గొప్పదా? నేను పోరాడుతున్న ప్రజల జీవితాల కంటే గొప్పదా? నా సహచరులు? వాళ్ళని అమ్ముకోనా? నా ఆశయాన్ని అమ్మేసుకోనా?"
పోలీస్ అధికారి: "ఇదిగో చూడు, మాకు తెలుసు. నీకు బాగా తెలుసు, నీకు చావు తప్పదు. మమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టకు. నువ్వు మాకు సమాచారం ఇస్తే, నీకు గౌరవంగా బ్రతికే అవకాశం కల్పిస్తాం."
కేశవ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని మనసులో, తాను వదిలేసిన తల్లిదండ్రులు, సహచరుల ముఖాలు మెరిశాయి.
వారిని వదిలి వచ్చినందుకు ఏ మాత్రం బాధ లేదు. కానీ ఆ తర్వాత, అతని లక్ష్యం, అతని ఆశయం అంతకు మించి గొప్పది అన్న భావన.
కేశవ: "గౌరవం? మీరు నన్ను అడిగేదే గౌరవం గురించి? నేను నా ప్రజల కోసం పోరాడాను. వాళ్ళ ఆకలి తీర్చాలని, వాళ్ళకు స్వేచ్ఛను ఇవ్వాలని కలలు కన్నాను. నేను ఎవరినీ మోసం చేయలేదు. నా గౌరవం నా ఆశయాల్లో ఉంది, నా రక్తంలో ఉంది."
పోలీసులు చిర్రెత్తుకుపోయారు. అతని మొండితనం వారిని కోపానికి గురి చేసింది. వారు అతన్ని తీవ్రంగా చిత్రహింసలు పెట్టడం మొదలుపెట్టారు.
చేతులు కట్టేశారు. కాళ్ళు కట్టేశారు. అతని శరీరం మీద ఒక్కో దెబ్బ పడుతుంటే, అతని మనసులో మాత్రం ప్రజల కష్టాలు, వారి దోపిడీలు, వారిని విముక్తులను చేయాలన్న సంకల్పం ఇంకా దృఢపడింది.
పోలీస్ అధికారి: "మొండిగా ఉన్నావు కదా? ఇంక ఏమి చెప్పవు? సరే, అయితే నీ అంతిమ ఘడియలు దగ్గరపడ్డాయి. నువ్వు ప్రజల కోసం పోరాడాను అంటున్నావు. ప్రజల కోసం చస్తున్నావు కదా? చూడు, ఇప్పుడైనా చెప్పు. లేకపోతే... మాకు వేరే మార్గం లేదు."
కేశవ తల ఎత్తాడు. అతని కళ్ళల్లో ఒక ప్రశాంతత. పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు.
కేశవ: "ప్రజల కోసం జీవించాను. ప్రజల కోసమే చస్తాను. ఇది నా నిర్ణయం. నేను నా ఆశయానికి కట్టుబడి ఉన్నాను."
పోలీసులు తుపాకీలు ఎక్కుపెట్టారు. కేశవ కళ్ళముందు అతని చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు మెరిశాయి.
పచ్చని పొలాలు, ఆకలితో అలమటిస్తున్న రైతులు, చదువు లేక మగ్గిపోతున్న పిల్లలు, దోపిడీకి గురవుతున్న ఆదివాసులు. అతను అడవిని ఎంచుకున్నది, ఈ చీకటిని పోగొట్టి, వెలుగును తీసుకురావడానికే.
తుపాకీ మోతలు. అతని శరీరం నేలకొరిగింది. అతని ఆఖరి గుండె చప్పుడుతో, అడవి నిశ్శబ్దంగా ఒక మహా పోరాట వీరుడికి వీడ్కోలు పలికింది.
అతను చనిపోయాడు. కానీ అతను కోరుకున్న సమాజం, అతను కలలు కన్న విప్లవం, ఆ అడవిలో ప్రతి చెట్టు రెమ్మలో, ప్రతి పక్షి గీతంలో, ప్రతి సెలయేటి పరుగులో సజీవంగా నిలిచిపోయింది.
మట్టిలో కలిసిపోయిన మౌన సాక్ష్యం
అబూజ్మాడ్ అటవీ ప్రాంతం రాత్రి చిమ్మచీకట్లో నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ అప్పుడప్పుడు వస్తున్న నక్కల ఊళలు, గుడ్లగూబల అరుపులు వాతావరణాన్ని మరింత భయానకంగా మార్చాయి.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు ఇక్కడ ఒక భీకర పోరాటం జరిగింది. కానీ ఇప్పుడు మిగిలింది కేవలం మౌనం.
ఆ మౌనంలో, రక్తపు మరకలతో తడిసిన నేల మీద, కేశవ అనే 70 ఏళ్ల వృద్ధుడి నిస్సారమైన శరీరం పడి ఉంది. అతని బలహీనమైన గుండె చప్పుడు శాశ్వతంగా ఆగిపోయింది.
పోలీసులు, ఆపరేషన్ విజయవంతమైందని ఒక విధమైన సంతృప్తిలో ఉన్నా, వారి మనసులో ఒక రకమైన ఆందోళన మొదలైంది.
కేశవను పట్టుకున్నప్పుడు అతను ఎంత బలహీనంగా ఉన్నాడో వారికి తెలుసు. అతన్ని విచారించే క్రమంలో తీవ్రమైన చిత్రహింసలకు గురిచేశారు.
అతని శరీరంపై దెబ్బల గుర్తులు, గాయాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఒక కన్ను పూర్తిగా పీకేసినట్టుంది. దాదాపు ఎముకల కుప్పలా మారిపోయిన ఆ శరీరం, వారు చేసిన క్రూరత్వానికి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం.
"సార్... శవం..." ఒక యువ పోలీసు ఆఫీసర్ తన అధికారి వైపు చూస్తూ గొంతులో వణుకుతో అన్నాడు.
పోలీస్ అధికారి రాజేష్ వర్మ, అతని వంక చూశాడు. అతని ముఖంలో ఏదో తెలియని ఆందోళన.
"ఏమిటి శవం?" వర్మ కఠినంగా అడిగాడు.
"సార్... అతని శరీరం చూశారా? మనం అతన్ని... చాలా..." ఆఫీసర్ మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు.
వర్మ కోపంగా అతన్ని అడ్డుకున్నాడు. "చాలు! మన కర్తవ్యం మనం చేశాం. వీళ్లు దొంగలు, ఉగ్రవాదులు. వీళ్ళకు గౌరవం ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు."
కానీ వర్మకు తెలుసు, లోపల తన మనసు అతన్ని గద్దెనెక్కిస్తున్నదని. చనిపోయిన ఒక వ్యక్తికి, అది శత్రువైనా సరే, కనీస గౌరవం ఇవ్వాలి.
యుద్ధాలు జరిగినా, శత్రు దేశాల సైనికులు చనిపోతే, యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత వారి మృతదేహాలను అప్పగించడం ఒక సంప్రదాయం.
కానీ ఇక్కడ, వారు చేసింది మానవత్వానికి విరుద్ధం.
మరికొంత మంది పోలీసులు అక్కడికి చేరుకున్నారు. వారిలో ఒక సీనియర్ అధికారి, మూర్తి.
"వర్మ, ఈ శవం గురించి ఏం చేద్దాం? ఇలా వదిలేస్తే సమస్య అవుతుంది." మూర్తి గంభీరంగా అన్నాడు.
"సార్... అతని బంధువులు గనక ఈ శవాన్ని చూస్తే, ఏమనుకుంటారు? కచ్చితంగా ఇది చిత్రహింసల వల్లే చనిపోయాడని కోర్టుకు వెళ్తారు. అప్పుడు మనందరికీ ఉద్యోగాలు పోతాయి," వర్మ ఆందోళనగా అన్నాడు.
"అదే నాకు భయంగా ఉంది. ఈ శవం మనం చేసినదానికి పెద్ద సాక్ష్యం," మూర్తి అన్నాడు.
"పై అధికారులతో మాట్లాడాలి. ఈ సమస్యకు పరిష్కారం కనుగొనాలి."
అర్ధరాత్రి వేళ, వర్మ, మూర్తి ఉన్నతాధికారులతో ఫోన్లో మాట్లాడారు. పరిస్థితిని వివరించారు. శవం ఎంత భయంకరమైన స్థితిలో ఉందో, అది బయటపడితే ఎలాంటి పరిణామాలు ఉంటాయో చెప్పారు.
"ఏం చేద్దామంటారు?" పై అధికారి ఫోన్లో అడిగాడు. అతని గొంతులో కంగారు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.
"సార్... ఈ శవాన్ని దహనం చేయాలి. సాక్ష్యం లేకుండా చేయాలి. ఇదే సరైన మార్గం," మూర్తి సూచించాడు.
వర్మ ఆశ్చర్యపోయాడు. బతికి ఉన్నప్పుడు చిత్రహింసలు పెట్టారు, చనిపోయిన తర్వాత శవానికి కూడా గౌరవం ఇవ్వకుండా దహనం చేయడమా? అతని మనసులో ఒక చిన్నపాటి వ్యతిరేకత.
కానీ, తమ ఉద్యోగాలు, భవిష్యత్తు ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు, ఏం చేయగలడు?
"దహనం చేయడమా? అది అంత సులువు కాదు. రేపు ఎవరైనా అడిగితే ఏం చెప్తాం?" పై అధికారి అన్నాడు.
"సార్... అడవిలో ఎన్కౌంటర్ జరిగింది అని చెప్తాం. కాల్పుల్లోనే చనిపోయాడు అని చెప్తాం. అతని శరీరం కుళ్ళిపోయినందున, తక్షణమే దహనం చేయాల్సి వచ్చిందని చెప్తాం. ఆ పేరుతో మనం తప్పించుకోవచ్చు," మూర్తి వివరించాడు.
కొద్దిసేపు మౌనం. పై అధికారి దీర్ఘంగా ఆలోచించాడు. తమ ప్రతిష్టకు భంగం కలగకుండా ఉండాలంటే, ఇది ఒక్కటే మార్గం అని అతనికి అర్థమైంది.
"సరే. అలాగే చేయండి. కానీ చాలా జాగ్రత్తగా. ఎవరికీ అనుమానం రాకూడదు," పై అధికారి ఆదేశించాడు.
ఫోన్ పెట్టేశారు. మూర్తి, వర్మ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. వారి కళ్ళల్లో ఒకరకమైన అపరాధ భావం, కానీ దాన్ని తమ విధిగా సమర్థించుకునే ప్రయత్నం.
"సరే వర్మ. ఏర్పాట్లు చేయి. ఎవరికీ తెలియకూడదు. ఈ రాత్రే పని కానివ్వాలి," మూర్తి అన్నాడు.
వర్మ తల వూపి, కొద్దిమంది కానిస్టేబుళ్ళను పిలిచాడు. అర్ధరాత్రి వేళ, చుట్టూ దట్టమైన అటవీ ప్రాంతంలో, కేశవ శరీరాన్ని ఒక గుంత తవ్వి అందులో పడేశారు.
ఆ తర్వాత, వంటచెరకు పోసి, అగ్ని రాజేశారు. చిటపట శబ్దాలతో కాలుతున్న మృతదేహం, వారికి తమ పాపాన్ని గుర్తుచేస్తున్నట్టుంది.
అదృశ్యమైన సాక్ష్యం, సజీవమైన ఆశయం
మండుతున్న మంటల వెలుగులో, పోలీసుల నీడలు పెద్దగా, భయంకరంగా కనిపించాయి.
పోలీసులు తమ క్రూర విధిని నిర్వర్తించారు. తమపై పడిన బాధ్యతను, తమ ఉద్యోగాలను కాపాడుకోవడానికి వారు ఆఖరి అస్త్రాన్ని ప్రయోగించారు.
కేశవ శరీరం పూర్తిగా బూడిదైపోయింది. అతని శరీరంపై ఉన్న గాయాలు, చిత్రహింసలకు గురైన ఆనవాళ్లు అన్నీ బూడిదలో కలిసిపోయాయి. వారు చేసిన అన్యాయానికి, క్రూరత్వానికి శవం సాక్ష్యంగా నిలవకుండా చేశారు.
కానీ, వారు ఎంత దాచాలని ప్రయత్నించినా, ఆ అడవి సాక్షిగా, రాత్రి గాలిలో ఒక మౌనమైన రోదన మిగిలిపోయింది.
కేశవ ఆశయాలు, అతని ప్రజల కోసం పడిన తపన, అతని మరణంతో ముగియలేదు. చనిపోయిన శత్రువుకు కూడా గౌరవం ఇవ్వని ఆ చీకటి రాత్రి, పోలీస్ అధికారుల మనసులో ఒక చెరగని ముద్ర వేసింది.
అది కేవలం ఒక శవాన్ని దహనం చేయడం కాదు, అది ఒక ఆశయాన్ని, ఒక చరిత్రను కాల్చేయడం.
కానీ చరిత్ర, ఎప్పుడూ పూర్తిగా బూడిద అవ్వదు. అది ఏదో ఒక రూపంలో, ఏదో ఒక రోజు, తిరిగి ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటుంది.
రక్తం అంటిన మట్టి, గాలిలో ఇంకా అలుముకున్న మందుగుండు వాసన, ఇవన్నీ కేశవ అంతిమ శ్వాసకు సాక్ష్యాలు.
కానీ, అతని మరణం ఒక అంతం కాదు, అది ఒక కొత్త ప్రారంభం, మరెందరికో స్ఫూర్తినిచ్చే ఒక ప్రతీక.
మరణానంతరం అబూజ్మాడ్ అడవుల్లో కేశవ ప్రాణం విడిచిందని తెలిసినప్పటి నుంచి గ్రామంలో నిశ్శబ్దం, విషాదం అలుముకున్నాయి.
కానీ ఆ రోజు, ఆ విషాదం కాస్తా ఒక సంకల్పంగా, ఒక జ్వలించే ఆశయంగా రూపుదిద్దుకుంది.
కేశవకు నివాళులర్పించడానికి, అతను కలలు కన్న సమాజాన్ని సాధించే పోరాటాన్ని కొనసాగిస్తామని ప్రతిజ్ఞ చేయడానికి, వేల సంఖ్యలో ప్రజలు తరలివచ్చారు.
సూర్యుడు మండుతున్నా, మధ్యాహ్నం వేడిమిని లెక్కచేయకుండా, కేశవ స్వగ్రామం జనసంద్రంగా మారింది.
పక్క గ్రామాల నుంచి, దూర ప్రాంతాల నుంచి, చివరకు నగరాల నుంచి కూడా ప్రజలు కేశవ స్వగ్రామానికి చేరుకున్నారు.
వారి కళ్ళల్లో కన్నీళ్లున్నాయి, కానీ అంతకు మించి ఒక నిప్పు, ఒక ఆవేశం ఉంది. పోలీసులు ఈ సభను అడ్డుకోవడానికి అన్ని ప్రయత్నాలు చేశారు.
గ్రామ సరిహద్దుల్లో తనిఖీ కేంద్రాలు ఏర్పాటు చేశారు. రోడ్లపై బారికేడ్లు పెట్టారు. కానీ, ప్రజల సంకల్పం ముందు వారి అడ్డంకులు నిలబడలేకపోయాయి.
చిన్న చిన్న దారుల వెంట, పొలాల గట్లపై నడుస్తూ, పోలీసుల కళ్ళు కప్పి ప్రజలు సభా స్థలానికి చేరుకున్నారు.
వారి రాక, కేశవ పట్ల ఉన్న అపారమైన గౌరవానికి, అతని ఆశయాలపై ఉన్న నమ్మకానికి నిదర్శనం.
సభా వేదిక ముందు, కేశవ పాత ఫోటోను ఉంచారు. ఆ ఫోటోలో అతని కళ్ళల్లోని ఆశయం, అతని ముఖంలోని స్థిరత్వం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ఆ ఫోటో చుట్టూ ప్రజలు నిలబడి నివాళులర్పించారు. కొందరు పెద్దవారు కన్నీటి పర్యంతమయ్యారు.
"మా బిడ్డ పోయాడు, కానీ అతని ఆశయం బతికే ఉంది," అంటూ గుండెలవిసేలా ఏడ్చారు.
వేదికపైకి ఒకరి తర్వాత ఒకరు వచ్చి మాట్లాడారు. వారిలో కేశవతో కలిసి పని చేసిన సహచరులున్నారు, అతని ఆశయాలను నమ్మిన యువకులున్నారు, దోపిడీకి గురైన నిరుపేదలున్నారు.
"మా కేశవ అన్న చనిపోలేదు! అతను మా గుండెల్లో బతికే ఉన్నాడు!" ఒక యువకుడు వేదికపై నిలబడి, పిడికిలి బిగించి గంభీరంగా అన్నాడు.
"అతను చూపిన బాటలో మేము నడుస్తాం. అతను కలలు కన్న సమాజాన్ని నిర్మించే వరకు మేము విశ్రమించం. పోలీసులు ఎంతమందిని చంపినా, ఈ ఆశయం చావదు!" అతని మాటలు సభలోని ప్రజల్లో ఉద్వేగాన్ని నింపాయి.
ఒక వృద్ధ మహిళ, కళ్ళల్లో కన్నీళ్లతో వేదికపైకి వచ్చింది. ఆమె గొంతు వణుకుతోంది.
"వాడు మా బిడ్డ. భూస్వాముల కబంధ హస్తాల నుంచి మమ్మల్ని కాపాడిన దేవుడు. మా ఆకలి తీర్చిన వాడు. వాడు లేకపోతే మేం లేము. కానీ వాడి ఆశయం మా పక్కనే ఉంది. వాడి బాటలోనే నడుస్తాం. మా జీవితాంతం వాడి కోసం పోరాడుతాం," అని కన్నీళ్లతో ప్రతిన బూనింది.
ఆమె మాటలకు సభలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఆ నిశ్శబ్దంలో వేలాది మంది కళ్ళల్లో ఒక దృఢ సంకల్పం మెరిసింది.
"పోలీసులు మా కేశవ అన్న శవాన్ని మాకు ఇవ్వలేదు. వాళ్ళు అతన్ని చంపడమే కాదు, అతని శరీరాన్ని కూడా దహనం చేసి సాక్ష్యాలను లేకుండా చేశారు," ఒక మధ్య వయస్కుడు ఆవేదనతో అన్నాడు.
"కానీ వాళ్ళు ఎంత ప్రయత్నించినా, అతని త్యాగాన్ని, అతని ఆశయాన్ని మా గుండెల్లోంచి చెరిపివేయలేరు. ఈ అన్యాయాన్ని, ఈ క్రూరత్వాన్ని మేము ఎన్నటికీ మర్చిపోము." అతని మాటల్లో ఒక ప్రతీకార జ్వాల రగులుకుంది.
అడవుల్లో రక్తం చిందించి, అదృశ్యమైన ఆ శరీరం, ఇప్పుడు వేలాది గుండెల్లో ఒక అఖండ జ్వాలగా వెలుగుతోంది.
కేశవ మరణం ఒక అంతం కాదని, అది ఒక కొత్త పోరాటానికి నాంది అని ఆ సభ స్పష్టం చేసింది.
పోలీసులు ఎన్ని అడ్డంకులు పెట్టినా, ఎంత హింసను ప్రయోగించినా, ప్రజల మనసుల్లో నాటుకుపోయిన ఆ ఆశయాన్ని చెరిపివేయడం వారికి సాధ్యం కాదు.
కేశవ శారీరకంగా దూరమయ్యాడు. కానీ అతని ఆత్మ, అతని ఆశయాలు, తన ప్రజల గుండెల్లో, అడవి గాలిలో నిత్యం సజీవంగా ఉంటాయి.
ప్రభుత్వం కేశవ మరణాన్ని ఒక పెద్ద విజయంగా ప్రకటించుకుంది. ప్రజలకు భద్రత లభిస్తుందని, అభివృద్ధి జరుగుతుందని హామీ ఇచ్చింది.
కానీ, అడవిలోని లోతైన ప్రాంతాల్లో, ఆకలితో, అసమానతలతో బాధపడుతున్న ప్రజల గుండెల్లో, కేశవ ఒక అమరుడిగా నిలిచిపోయాడు.
సమాప్తం
ఎం. కె. కుమార్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2025 కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: ఎం. కె. కుమార్
నేను గతంలో ఎప్పుడో కథలు, కవితలు వ్రాశాను. మళ్ళీ ఇప్పుడు రాస్తున్నాను. నేను పీజీ చేశాను. చిన్న ఉద్యోగం ప్రైవేట్ సెక్టార్ లో చేస్తున్నాను. కథలు ఎక్కువుగా చదువుతాను.
🙏
Comments